Zeg eens eerlijk: als je denkt aan oesters, denk je dan aan je hond? Ik in eerste instantie niet. Toch vind ik gevriesdroogde oesters een verassend praktische aanvulling op een rauw menu. Niet omdat het “de basis” is, maar omdat het een compacte manier kan zijn om bepaalde voedingsstoffen aan te vullen. Puur, makkelijk te doseren en bomvol bioactieve voedingsstoffen die je niet vaak zo geconcentreerd in één voedingsmiddel vindt.
Voor welke honden kan het interessant zijn?
Je zou denken dat dit alleen iets is voor “speciale gevallen”, maar ik zie gevriesdroogde oesters vooral als een optie die je kunt overwegen bij best veel honden. Vooral als je:
- rauw voert (zoals ik) en nét dat beetje extra balans zoekt;
- een hond hebt waarbij huid of vacht aandacht vraagt;
- extra ondersteuning wilt bij dracht, groei of herstel;
- een ras hebt waarbij je alert bent op voldoende zink in het totaalplaatje (zoals bijv. Huskies, Dobers of Malamutes);
- “Puur en doelgericht” zonder poespas.
Waarom gevriesdroogde oesters?
Ik hou van simpel en puur. Geen poeders met onuitspreekbare ingrediënten of supplementen waar je scheikunde voor moet hebben gestudeerd. Toen ik ontdekte dat oesters van nature vol zitten met zink, koper, mangaan, selenium, jodium en B12, in een samenstelling zoals je die in de natuur tegenkomt, was ik meteen enthousiast.
Wat ik er óók fijn aan vind: het is geen losse, geïsoleerde stof, maar gewoon 100% oester, alleen gevriesdroogd. Voor mij voelt dat een stuk logischer dan een complex supplement met allerlei losse vormen en toevoegingen.
Wat kunnen oesters betekenen voor je hond?
Al die mineralen klinken indrukwekkend, maar wat betekenen ze nu écht in het lijf van je hond?
Even kort op een rij:
- Zink speelt een belangrijke rol bij huid en vacht. Het is betrokken bij processen rondom keratine, een belangrijk bouwmateriaal voor haar en huid.
- Koper is betrokken bij pigmentatie en bindweefsel en speelt mee in processen die te maken hebben met het bloed, zoals ijzerhuishouding.
- Mangaan speelt een rol in processen rondom gewrichten en kraakbeen. Daarom neem ik het mee in fases zoals groei, herstel en ouder worden.
- Selenium speelt mee in antioxidant-processen, die horen bij de bescherming van cellen.
- Jodium is betrokken bij de schildklier en daarmee bij de stofwisseling. Dit is er eentje waar ik bewust mee omga, omdat de behoefte klein is en meer niet automatisch beter is.
- Vitamine B12 speelt een rol bij de aanmaak van rode bloedcellen en het zenuwstelsel en wordt vaak genoemd in relatie tot energie en vitaliteit.
En dat alles zit dus gewoon in een… oester.
Hoeveel geef ik dan?
Ik geef Basic trouwens niet standaard een oestersuppletie. Ik gebruik gevriesdroogde oester meer als een kuur, vooral als ik via bioresonantie het idee krijg dat er iets aangevuld mag worden.
Mijn richtlijn: 1 tot 2 gevriesdroogde oestercapsules per 10 kg lichaamsgewicht per week. Basic weegt zo’n 30 kilo, dus hij krijgt er meestal drie tot vijf verspreid over de week, indien nodig.
Let op: meer is niet per se beter. Oesters zijn krachtig spul. Het gaat om aanvullen, niet om overbelasten.
Waar let ik op bij het kiezen van oesters?
Als het om voeding gaat, wil ik zeker weten dat wat ik geef, écht goed is. Daarom kies ik alleen voor oesters die:
- gevriesdroogd zijn (dus niet verhit of onnodig bewerkt),
- 100% puur oester bevatten, zonder toevoegingen,
- waarvan de herkomst transparant is en waarbij er getest wordt op zware metalen,
- en bij voorkeur geschikt zijn voor menselijke consumptie.
Want eerlijk is eerlijk: als het niet aan mijn eigen kwaliteitsstandaard voldoet, geef ik het ook niet aan mijn hond.
Hoe kijk ik naar oesters in het menu?
Voor mij is het geen klassiek supplement, maar gewoon 100% oester, alleen gevriesdroogd. Een natuurlijk puzzelstukje dat het voedingsplaatje van Basic kan aanvullen. Ik zie het niet als overbodige luxe, maar wél als een luxe product, en ja, daar ben ik me van bewust.
Het is voor mij geen ‘zomaar iets extra’s’, maar een bewuste keuze om mijn hond te voeden met een geconcentreerde mix aan mineralen uit een pure, natuurlijke bron. Niet als wondermiddel, wel als iets waar ik gericht mee kan bijsturen als ik dat nodig vind. Wat mij betreft is het dan ook geen impulsieve uitgave, maar een keuze waar ik bewust achter sta.
Dus ja… ik zeg het met een knipoog: mijn hond eet oesters.
