Er zijn van die data die zich voor altijd vastzetten in je geheugen. Voor mij was dat maandag 11 februari 2013± de geboortedag van Siamsa Absolute Power. Of gewoon: Basic. Al noemen mijn vrienden hem vooral ´Spikkel´.
Ik heb serieus een jaar lang uitgekeken naar een hond die toen nog niet eens in de maak was. En nee, dat wachten tot hij geboren werd voelde niet als ‘even geduld aub’. Ik wist niet eens of hij ooit geboren zou worden, maar ik hoopte. Ik droomde. En ik wachtte. Ik wou enorm graag een Siamsa pup.
Eerste klik in het Kuinderbos
De eerste keer dat ik de fokker van Basic in het echt ontmoette was in het Kuinderbos, in de Noordoostpolder. Lizzy kwam helemaal uit Zoetermeer, samen met haar man Leo en hun twee prachtige dalmatiërs: Biscuit (Basic’s moeder) en tante Linga. Gewoon, om mij te ontmoeten. Hoe bijzonder is dat? En eerlijk? Het zou bijna een ongeschreven regel moeten zijn: als fokker wil je weten waar je pup terechtkomt, toch? Of in dit geval, bij wie…
Ik was stikzenuwachtig. Het voelde serieus alsof ik auditie deed voor een rol in een film over mijn eigen leven. En eigenlijk was dat ook zo. Want een hond kies je niet zomaar, dit is een keuze die je leven hoe dan ook verandert. Gelukkig klikte het meteen. Geen ongemakkelijke stiltes, geen geforceerde gesprekken. Alleen maar een gedeelde liefde voor het ras. En een gevoel dat dit klopte.
Stippen van geluk
Aan het einde van die wandeling kwam het verlossende woord. Oké, technisch gezien zeiden ze dat ze ‘er nog even over wilden nadenken’, maar voor het verhaal zeg ik: ik wist genoeg. Lizzy en Leo wilden mij een pup toevertrouwen. En ik? Ik stuiterde van blijdschap. Zelfs al wist ik niet of “mijn” pup überhaupt geboren zou worden. Spannend was het namelijk wel, want ik stond als tweede op de lijst en ik wilde beslist, koste wat het kost een reu. En dan zal je net zien dat het een nest vol teefjes werd. Niet omdat ik iets tegen teefjes heb, maar ik ben nou eenmaal een reuen-mens.
Wist je trouwens dat dalmatiërs volledig wit geboren worden? Geen enkele stip in het zicht. Cruella de Vil zou ze meteen afdoen als “horrid little white rats.” Haha! Maar voor mij dan wel de allerliefste. Gelukkig verschijnen de stippen als snel, beetje bij beetje. En dat maakt het magisch om ze te zien opgroeien.
Hieronder een foto van Basic’s mama en haar pups.
Van droom tot werkelijkheid
Vanaf het eerste moment hield Lizzy me op de hoogte. Ze deelde alles: van de rit naar Duitsland voor de dekking tot foto’s van Biscuits steeds ronder wordende buik. Op een dag mocht ik zelfs haar zwangere buik voelen, dit had ik echt nog nooit meegemaakt. Puppy’s die zachtjes bewogen onder mijn hand. Zo klein, zo kwetsbaar, en toch zo groots. Dat moment draag ik nog steeds met me mee.
En toen kwam het hoogtepunt: de geboorte. Dankzij een webcam kon ik elk moment live mee kijken. Urenlang zat ik gespannen voor dat scherm. Alsof het een realityshow was, een beetje zoals vroeger bij Big Brother, alleen dan zonder drama en eentje waarin ik zelf nog een rol moest krijgen. En toen ik eindelijk mocht kiezen, wist ik het al. Basic en ik hadden elkaar allang uitgekozen.
Lizzy zei nog: “Kijk je ook even naar de andere?” Tuurlijk, dacht ik nog bij mezelf, kijken kan altijd en gekeken heb ik zeker. Maar iedereen zag het. Basic hoorde bij bij. Dit klopte. Sommige dingen voel je gewoon.
Week na week: groei, karakter en klik
Elke week bracht iets nieuws. Een nieuwe blik in zijn ogen. De eerste interactie. Dalmatiërs ontwikkelen snel een eigen willetje, iets waar je maar beter op voorbereid kunt zijn. Ze zijn gevoelig. Ze zijn slim, maar ook koppig en dat al op zo’n jonge leeftijd. Het is niet het type hond dat zonder nadenken doet wat je zegt. Ze willen weten waarom. En of het misschien ook anders kan…
Mijn drie voorwaarden voor een pup
Toen ik de knoop doorhakte en besloot: er komt een hond, had ik drie duidelijke voorwaardes waar ik veel waarde aan hecht. Puur omdat ik precies weet wat ik belangrijk vind en daar ook echt bewust voor kies.
- Géén brokken-pup
Vanaf het begin wist ik één ding zeker: mijn pup gaat geen brokken eten. Ik wilde direct rauw voeren omdat ik geloof in een sterke start. Dus ik ben heel bewust op zoek gegaan naar een fokker die niet pas na het spenen “iets met rauw” ging doen, maar die zowel de moederhond als de pups al op zelf samengestelde rauwe voeding (BARF) had staan. Want als je ergens een basis wil leggen, is het daar. - Zo min mogelijk inteelt
Mijn tweede eis was: zo min mogelijk inteelt. Ik heb echt gekeken naar de COI – de inteeltcoëfficiënt. Basic zit op 1,51 % over vijf generaties, en 8,3% over tien generaties. Dat is ruim onder de grens van 10%. En dat is niet “toevallig geluk”, dat is gewoon zorgvuldig fokken. En voor mij is dat heel simpel: gezondheid gaat voor alles. Een fokker die dat serieus neemt, denkt dus verder dan alleen “mooie lijnen”. - Het ras moet bij mij passen
En als laatste: het ras moet bij mij passen. Ik koos voor een dalmatiër omdat ik me daar gewoon in herken. Die energie, die eigenzinnigheid, die gevoeligheid.. dat is precies mijn soort taal. Ze houden je scherp, dagen je uit en geven zoveel terug met hun humor, trouw en hun flinke portie karakter. Met een dollemaat is geen dag hetzelfde… en dat is dus precies waarom een dalmatiër perfect bij mij past.
Basic zijn ouders, een gouden combi
Moeder: BISCUIT – Millviews Bells and Whistles
Geboren op 18 februari 2010. Getest op BAER +/+ en afkomstig uit een prachtige lijn via Millviews en Caprilli Dalmatians. Ze was een hond met een bijzondere uitstraling – zacht, wijs en meteen indrukwekkend. Niet van mij, maar van Lizzy & Leo, de eigenaren.
Biscuit overleed in december 2022. Ze was veilig bij haar lievelingsmensen toen ze werd ingeslapen, en Basic was gewoon thuis bij mij. Ik wist ongeveer rond welk moment de dierenarts zou komen. En niet veel later begon Basic ineens te huilen. Gewoon zomaar, uit het niets, iets wat hij nog nooit eerder had gedaan. Het voelde alsof er nog steeds een soort onzichtbare verbinding was tussen hem en zijn moeder. Iets wat je misschien wel kunt vergelijken met wat Ayurveda zegt over energie die verder gaat dan wat je met je ogen kunt zien.
Toen wist ik het: ze is er niet meer. En wat je in je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt.
Biscuit is van Leo & Lizzy Plat-Coelers | Siamsa kennel voor Dalmatische honden
Vader: JACK – Union Jack vom Gramzower Kloster
Een echte heer: HD-A, BAER +/+, krachtige bouw, stabiel karakter, een droom van een dekreu. Jack en Biscuit vormde samen een gouden combinatie. En Basic is daar het levende bewijs van.
Jack is van Jurgen Rotsch | Dalmatiner – kennel vom gramzower kloster
Kleine side note: Doofheid is geen onbekend iets bij Dalmatiers. Daarom is een BAER-test (een gehoortest) onmisbaar bij dit ras. Het is een van de dingen die een serieuze fokker altijd regelt.
