Je denkt er meestal niet meteen over na, maar toch overkwam ons het. Inmiddels is het ruim tien jaar geleden dat mijn hond, Basic, me aankeek met zo’n blik van: “Seriously?” boven een kletsnatte vloer. Toen wist ik nog niet wat ik nu wel weet: water is niet zomaar water.
Het probleem zat dieper dan de waterbak
Niet om je nu een natte scheikunde-les te geven, maar hier komt-ie: water drinken is één ding. Dat water ook op celniveau goed benutten, dát is de kunst. En om daar te komen, heeft het lichaam meer nodig dan alleen “water”. Mineralen, om precies te zijn. Ze helpen mee om vocht op de juiste plek te krijgen en vast te houden. Als die balans niet helemaal lekker zit, kan water soms juist “niet landen” en komt het er net zo snel weer uit als het erin kwam, bijvoorbeeld via spugen of overmatig plassen.
Het handige is, het lichaam beschikt over (o.a.) mineraalafhankelijke pompjes die ervoor zorgen dat vocht de cellen in kan. Alleen als daar niet genoeg bouwstoffen voor zijn, werkt die opname minder efficiënt. Wat er weer voor kan zorgen dat je hond lijkt te drinken, maar toch op celniveau niet optimaal gehydrateerd raakt.
Met andere woorden: je hond kan zijn waterbak leegdrinken, maar dat betekent nog niet dat het water ook daadwerkelijk goed in zijn cellen terechtkomt. En dat kan flink wat effect hebben op zijn energieniveau, vochtbalans en zelfs herstelvermogen na inspanning.
Basic gaf het al aan, ik zag het alleen niet
Wat mij echt triggerde om dieper te graven, was het overgeven. Basic had er een handje van: als hij veel had gedronken, kwam het er regelmatig vrijwel direct weer uit. Na de zoveelste keer water erin, water eruit, begon ik dingen uit te sluiten. Was het stress? Hitte? In het begin dacht ik dat hij gewoon te gulzig was. Dat hoor je vaker. Alleen: “gulzig” is soms ook gewoon een signaal. Dus ik begon zijn waterhoeveelheid te beperken, maar dat voelde eigenlijk ook helemaal niet goed, als niet logisch. Honden zouden toch gewoon normaal moeten kunnen drinken?
Het bleef me bezighouden: waarom zou een jonge, gezonde hond misselijk worden van water? En waarom gebeurde het vooral na veel drinken in één keer?
Wat kraanwater mist (en waarom dat belangrijk is)
In Nederland hebben we redelijk schoon kraanwater, daar ligt het niet aan. Maar schoon is niet hetzelfde als “het doet ook echt iets voor het lijf”. Kraanwater is gezuiverd, gefilterd en afhankelijk van waar je woont verschilt het mineraalprofiel ook nog eens. En bij Basic had ik het idee dat zijn lijf er soms gewoon niet zo lekker op ging.
Gevolg: water erin, water eruit. Of heel veel plassen.
Sinds ik zijn water ben gaan mineraliseren, is dat praktisch niet meer gebeurd. Hij drinkt nog steeds enthousiast, maar het water lijkt nu beter te landen in zijn systeem. Geen oprispingen meer, geen braakgeluiden direct na het drinken. Het is zo’n klein detail, maar maakte bij ons echt een wereld van verschil.
Dieren voelen wat hun lichaam nodig heeft
Honden, katten, paarden, koeien – allemaal zijn ze gevoelig voor de kwaliteit van water. Water dat in contact is geweest met aarde, waarin leven zit, heeft vaak een ander “profiel” dan kraanwater. En eerlijk: ik geloof dat dieren dat vaak instinctief aanvoelen. Geef een hond de keuze tussen kraanwater en sloot- of regenwater, en negen van de tien keer kiest hij voor het natuurlijke water.
Wat mijn ogen echt opende, was hoe mijn hond zich gedroeg tijdens wandelingen. Ik zag het aan alles: Basic koos instinctief voor slootjes, regenplassen, zelfs het water dat langs een rots druppelde tijdens een vakantie in de Ardennen. Water met ‘leven’. Water met mineralen.
In het begin vond ik dat vooral… vies. En ja: ik laat hem ook niet zomaar overal drinken, want “natuurlijk” is niet automatisch veilig. Maar gaandeweg begon ik wel te begrijpen waarom hij deed wat hij deed. Als je kijkt naar natuurlijk water is dat vaak in aanraking geweest met aarde, zonlicht en micro-organismen. Voor mij voelt dat minder “dood” dan water dat alleen maar uit de kraan komt. En precies dat is waar dieren van nature op af gaan. Waar wij dat vaak verleerd zijn, leven zij er nog volledig mee in verbinding.
De oplossing die voor Basic wél werkte
Ik begon met experimenteren. Eerst met elektrolytdruppels, simpelweg omdat ik daar bekend mee was (en dit gebruik ik overigens nog steeds, daar komt nog een blog over). Later stapte ik over op iets veel simpelers en goedkopers, keltisch zeezout.
- Voeg aan 1 liter water een klein snufje ongeraffineerd zeezout toe (bijv. Keltisch zeezout)
- Goed laten oplossen, that’s it.
Sindsdien spuugt Basic niet meer na het drinken. Ook het minder plassen was voor mij een teken dat zijn lichaam het water beter opneemt. Zelf ben ik trouwens ook overgestapt op licht gemineraliseerd water, zelfs mijn blaas is er blij mee. Ik dacht altijd dat “veel plassen” erbij hoorde, maar ik heb geleerd dat je bepaalde dingen niet zomaar hoeft te normaliseren omdat meerdere mensen tegen hetzelfde aanlopen. Soms is iets “normaal” geworden, terwijl het eigenlijk een signaal is.
Maar.. is zout niet gevaarlijk voor honden?
Een logische vraag en ja, teveel zout is absoluut schadelijk voor honden. Maar wat ik hier bedoel, is een hele kleine, gecontroleerde hoeveelheid ongeraffineerd zout, als ondersteuning, waardoor het water beter lijkt te landen.
Laten we het even helder neerzetten:
❌ Keukenzout? Liever niet.
Dat is sterk geraffineerd, bevat antiklontermiddelen en mist de natuurlijke mineralen die het lichaam juist nodig heeft.
✅ Ongeraffineerd zeezout (zoals Keltisch zout)? Ja, met mate.
Denk aan een snufje.
Deze minihoeveelheid is voor veel gezonde honden prima te doen, maar het blijft iets wat je per hond moet bekijken. Het idee is dat het kan helpen om water beter vast te houden en te verdelen, in plaats van dat het simpelweg ‘door het systeem’ heen loopt.
Dus als je dit wilt proberen: geef je hond een paar dagen licht gemineraliseerd water en observeer wat er gebeurt. Grote kans dat je, net als ik, denkt: “Waarom wist ik dit niet eerder?”. En als je voelt: dit past niet, dan stop je gewoon weer. (Ik duik later nog dieper in het zoutverhaal op de blog, maar dit is alvast een laagdrempelige eerste stap.)
Belangrijk om te weten
Heeft je hond nierproblemen, hartproblemen of volgt hij een natriumarm dieet? Overleg dan eerst even met je (holistische) dierenarts/therapeut voordat je iets aanpast aan zijn voeding of water. Die begeleiding is er niet voor niets en het is belangrijk dat alles goed op elkaar afgestemd blijft.
De les van Basic: luister naar je hond
Wat ik hiervan geleerd heb en wat ik jou ook wil meegeven, is dit: je hond laat het je vaak weten. Je hoeft het alleen maar te zien. Onze honden zijn vaak onze beste leermeesters. Ze reageren puur, zonder filter. Als je hond zijn water laat staan, regelmatig spuugt na het drinken of opvallend veel plast, kijk dan eens een stapje verder dan “hij zal wel te snel hebben gedronken.” Soms klopt dat en soms is er meer aan de hand. Misschien probeert hij je iets te vertellen. Soms zit een grote verandering in iets kleins. Voor mij was het één simpele aanpassing, en voor Basic maakte het alle verschil. En dat gun ik jou en je hond ook: meer rust en minder gedoe.
